Zoek de handrem

Zoek de handrem

Vrijdagmiddag is mijn vaste moment.Koffie erbij, bureau, de week op een rij.

Wat is gelukt. Wat niet. Deze week stond er een mooi rijtje.

Website staat. Blog is geschreven. LinkedIn en Facebook lopen.

Ik kijk ernaar. En ik ben trots.

Even.

Dan een slok koffie — en een gedachte schiet er dwars doorheen.

Nog geen verkoop gedaan. Ik verslik me. Letterlijk.

Koffie op mijn bureau.

Geen schade, alleen aan mijn trots.

En meteen daarna gebeurt het vaste trucje.

Het volgende rijtje dient zich aan.

Het boek. Het huis. Nog een idee voor de site.

Allemaal goed. Allemaal waar.

Allemaal nog "uit te werken".En precies dat woordje is het probleem.

Ik ben niet lui. Ik ben druk. Met alles — behalve met het ene dat meer mensen helpt.

Hoe meer goede ideeën ik heb, hoe minder ik aan dat ene zit.

Niet omdat de ideeën slecht zijn. Ze zijn juist goed. Misschien te goed.

Goed genoeg om mee weg te kijken. Dat is geen toeval.

Dat is uitstel, met een mooi gezicht. De verbetering zit niet in nóg een idee.

Die zit in uitzoeken wat dat ene zo lastig maakt.

Misschien is het een patroon — iets dat ik al jaren doe, zonder het te zien.

Misschien een overtuiging — een zin die ooit is opgeslagen, en die ik nooit heb getoetst. Misschien een regel voor mezelf — een grens waar ik blijkbaar niet overheen ga.

Daar ga ik naar binnen kijken.

Niet om het te begrijpen.

Wel om de handrem te vinden — en los te laten.

Vandaag dus een coachgesprek over sales.

En de handrem kreeg een naam.

Het is niet de nee bij sales waar ik bang voor ben.

Het is het ja. Angst voor succes — want als het lukt, kan ik ook iets verliezen.

Klinkt vreemd. Klopt ook niet, rationeel.

Maar een overtuiging vraagt niet of hij klopt. Hij vraagt alleen om gelijk te krijgen.

En dat krijgt hij. Altijd. Zo werkte het tot nu toe: niet doen, dus ook geen risico.

En als het toch een keer misging — "zie je wel, ik wist het wel.

"De overtuiging kreeg gelijk. Ik kreeg mijn bevestiging. En sales bleef liggen.

Maar dat mechanisme is niet het probleem.

Het mechanisme is gewoon... een mechanisme.

Een overtuiging haalt altijd haar gelijk — of hij nu zegt dat het niet gaat lukken,

of dat het wél gaat lukken.

Dus het werk van vandaag is niet: stoppen met overtuigingen.

Het is: kiezen welke overtuiging werkt voor mij.

Niet "ik kan dit niet, en dat klopt straks ook",

maar "ik kan dit, en dat gaat ook kloppen."

Zelfde motor. Andere richting.

De handrem hoeft niet weg. Die moet ik alleen weten te gebruiken.

— Michael